Okunması Gerekenler

Sunday, September 10, 2006

ATATÜRK'ÜN SOFRASI

Atatürk ve  Nuri Conker, birinin hazırladığı, ötekinin uyguladığı plan sonunda Florya Köşkü''nün tüm nöbetçilerini atlattılar ve  köşkten kaçarlar...

  Altlarında,  Nuri Conker''in bir arkadaşının arabası vardı. Eylül sonu akşamı sonbaharın tadını çıkararak, Çekmece''ye doğru  gidiyorlardı.', 'Birden Atatürk''ün gözleri akşam  güneşi altında çift süren bir köylüye takıldı. Yaşlı bir  adamdı bu. Sapanının sapına iyice yapışmış, toprakları  yavaş yavaş deviriyordu. Fakat çiftin bir yanında öküz,  bir yanında merkep vardı. Eşit güçlerle çekilmediği için  sapan yalpa yapıyordu.

  Atatürk şoföre durmasını  söyledi.

  İndiler. Köylüye seslendi:
  "Kolay  gelsin ağa!.."

Köylü bu sese başını çevirmeden  karşılık verdi:

  "Kolay gelsin"

  "İşler nasıl  Ağa? Bu yıl mahsülden yüzünüz güldü mü?" Köylü isteksiz konuştu:

  "Tanrı''nın gücüne gitmesin bey, bu yıl  yufkaydı mahsül. Kabahatin acığı bizde, acığı yukarda! Biz  geç davrandık, yukarısı da rahmeti  esirgedi."

  "Bakıyorum, sapanın bir yanında öküz,  bir yanında merkep koşulu. Öküzün yok mu  senin?"

  "Var olmasına vardı ya, hıdrellezde vergi  memurları sattılar."

  "Hiç vergi memurları köylünün  üretim aracını satar mı? Olmaz böyle şey! Muhtara şikayet  etseydin..."

  Köylü güldü:

  "Muhtar başında  deel miydi memurun, a bey?"

  Atatürk dudaklarını  dişleri arasında ezerek konuştu:

  "Kaymakama  gitseydin."

  Köylü iyice güldü.

  "Sen de benle  gönül mü eyleyon beyim?" dedi.

  Atatürk konuşmayı  sürdürdü.

  "E peki, İstanbul şuracıkta geleydin  valiye anlataydın derdini... Onun işi bu değil  mi?"

  Köylü Atatürk''ün saflığına inanmış iyiden  iyiye gülüyordu. Konuşmanın tadını çıkardığı için  keyiflenmişti de biraz. Kestirip attı:

  "Bırak şu  sağarı Allasen, biz onun buralardan gelip geçtiğini çok gördük. Yakasına yapışsak acep derdimizi duyurabilir  miyiz?"

  Atatürk sordu:

  "Adın ne senin  Ağa?"

  "Halil... Köylük yerde sorsan, Halil Ağa  derler..."

  "Demek varlıklısın?.. Ağa dediklerine  göre."

  "Acık çiftimiz- çubuğumuz varken adımız  ağa''ya çıkmış."

  "Peki Halil Ağa, bu senin işin beni  bayağı meraklandırdı. Benim bildiğime göre, bir çiftçinin  üretim aracı elinden alınmaz. Sen aldılar diyorsun. Hadi  kaymakam şöyle, vali öyle diyelim; e peki bir başvekil İsmet Paşa var bilir misin?"

  "Bilmez olur muyum,  beyim?"

  "Tamam öyleyse, hemen her hafta İstanbul''a  geliyor. Florya Köşkü''ne iniyor. Köşk de şuracıkta. Bir  gün kapıda bekleseydin de derdini dökseydin ona...  Herhalde çaresini bulurdu."

  "Sen benim konuşmamdan  hoşlaştın, gönül eyliyorsun. Ama bak şimci, tutalım gittim  vardım, beni o kapıya koymazlar ya...Tutalım ki kodular, koskoca İsmet Paşa''mızı göstertmezler ya. Tut ki  gösterdiler ya ona halimi nasıl yanacağım hele; o sağarın  sağarı! Heç işitmez beni..."

  Nuri Conker, lafa  karışmak istedi, Atatürk bir hareketiyle onu durdurdu.

  "E peki, bakalım bu dediğime ne  bulacaksın!" dedi

  "Atatürk koca yaz şuracıkta  oturup duruyordu. Gitseydin, çıksaydın önüne, anlatsaydın  halini. O da seni yüzüstü bırakacak değildi  ya!.."

  Köylü iyice keyiflenmiş,  gülüyordu.

  "Sen ne diyorsun bey?"  dedi.

  "Mustafa Kemal Paşa Atatürk''ümüzün yüzünü  görmek için Peygamber gücü gerek... Hem, tut ki gördük.  Yiyip içmekten, işinden gücünden başını kaldırıp bizim  öküzün arkasından mı seyirecek?.."

  Halil Ağa,  sigarasının son nefesini ciğerlerine doldururken, Atatürk''ten yeni aldığı sigarayı da kulağının arkasına  yerleştiriyor, çiftinin başına gitmeye hazırlanıyordu.  Konuşacak bir şey de kalmamıştı. Atatürk köylünün omuzuna  elini koyarak, "Senden hoşlandım Halil Ağa"  dedi.

  "Bir gün köyüne de gelir, bir ayranını  içerim. Açık yürekli bir vatandaşsın. Ama yine de sana  söylüyorum, hakkını kimsede bırakma ara!.."

  Döndüler, arabaya bindiler. Halil Ağa,  onları uğurladı.

  "Meraklanma beyim, evelallah heç  kimse bizim hakkımıza el değdiremez. Fakat bu, Devlet  Baba''ya borçtur. Ödenmesi gerek... Otomobil hareket etti.  Atatürk''ün canı sıkılmıştı.

  "Bir uygun yerden  dönelim, tadı kaçtı bu işin!.." dedi. Dönüş yolunda Atatürk konuşmuyor, sigara üstüne sigara yakıyordu.  Yüzünde ince bir  keder vardı.

  "Yahu çocuk, şu Halil  Ağa''nın vergi borcundan öküzünü satmışız, merkeple  çift  sürüyor, hala da ''Devlet Baba'' diyor. Ne mübarek millet,  bu millet!.."

  Köşke döndüklerinde Atatürk yaverine  emretti:

  "Şimdi" dedi: "İstanbul''da ne kadar bakan,  milletvekili varsa hepsini telefonla  bulacaksın!..

  Bu akşam kendilerini yemeğe  bekliyorum. Ayrıca Vali Muhittin Üstündağ   ile İsmet  Paşa''yı bul, onlara da haber ver." Yaver odadan çıktı. Atatürk, Nuri Conker''e döndü:

  "Şimdi sen de  arabayla çıkıp o Halil Ağa''ya gideceksin. Ona benim kim olduğumu söyleme. Tüccar, zengin bir adam filan dersin.'Seni sevdi, sana öküz alıverecek'' diye bir şeyler söyle,  kandır. Kuşkulandırmadan al getir buraya."

  O akşam  Atatürk''ün sofrasında Başbakan İsmet İnönü, bakanlar, milletvekilleri ve İstanbul Valisi Muhittin Üstündağ''dan  oluşan yirmi beş konuk vardı. Atatürk, "Bu akşam soframıza  efendimiz gelecek" dedi.  "Kendisine nasıl davranacağınızı  çok merak ediyorum."

  Bir süre sonra içeri başyaver  girdi ve Atatürk''ün kulağına bir şeyler söyledi.

  Atatürk "Buyursun!" dedi.

  Başyaver  kapıyı açıp da Halil Ağa, gündüz konuştuğu beyin sofranın başında oturduğunu, yanı başında da İsmet Paşa''nın yer  aldığını görünce, şaşkınlıktan dona kaldı. Dizlerinin bağı  çözülmüştü. Atatürk onu görünce ayağa kalktı. Arkasından  tüm konukları da ayağa kalktılar. Atatürk son konuğunu,  "Hoş geldin Halil Ağa" diye karşıladıktan sonra kendisini sofradaki konuklarına tanıttı:

  "İşte beklediğimiz,  Efendimiz" dedi.

  Nuri Conker, Halil Ağa''yı  Atatürk''ün sağ başına oturttu, kendisi de yanındaki  sandalyeye geçti. Atatürk, sofradakilere, o gün köşkten Conker''le birlikte nasıl kaçtığını, Halil Ağa''yı, bir  yanında öküz, bir yanında merkeple çift sürerken nasıl  gördüğünü, sigara yakmak  bahanesiyle nasıl kendisi ile  konuştuğunu ayrıntılı bir şekilde
  anlattıktan sonra şöyle  dedi:

  "Şimdi gerisini Halil Ağa ile birlikte  yanınızda tekrarlayacağız. Ben      sorduklarımı baştan  soracağım Halil Ağa da orada bana söylediklerini       olduğu  gibi tekrarlayacak."

  Halil Ağa''ya  döndü:

  "Bak beri, Halil Ağa" dedi. "Sen bu akşam  benim baş misafirimsin. Senin
  açık sözlülüğünü pek çok  beğendiğimi bugün söyledim. Konuşmamızdan sonra  sana  hiçbir zarar gelmeyecek. Öküzünü de alacağım. Ama şimdi  ben        tarlada sorduklarımı baştan soracağım, sen de orada  söylediklerini aynen  tekrarlayacaksın. İşte  soruyorum:

'Bakıyorum sapanın bir yanında öküz, bir  yanında merkep koşulu. Öküzün   yok mu senin?" Halil Ağa  dudakları titreyerek Atatürk''ün ayağına       kapanacak oldu.  Atatürk önledi:

  "Yoo, bak böyle şey istemem.  Soruyorum cevap ver."

  Soru - cevap valiye kadar  aynen tekrarlandı. Sofradakiler, soluk almadan konuşmayı  izliyorlardı. Ürkütücü sorulara gelmişti sıra. Atatürk  sordu:

  "Peki İstanbul şuracıkta, gideydin valiye,  anlataydın derdini, onun işi bu değil mi?"

  Vali  Muhittin Üstündağ, Hali Ağa''nın ancak iki metre ötesinden kendisine bakıyordu. Nasıl desin? Ter basmıştı iyice, işi  savuşturmanın yoluna kaçtı:

  "Vali paşamızı biz  görüp dururuz buralarda. Eteğine düşsek derdimizi  duyurabilir miyiz ki..."

  "Olmadı bu, Halil Ağa...  Bana dediğin gibi, dosdoğru..."

  "Böyle demedik mi  beyim?.."

  "Ya, ben mi yanlış anladım?.. Dur soralım  bakalım Nuri''ye. Nuri,böyle mi dedi bize Halil  Ağa?"

  Nuri Conker karşılık verdi. "Hayır  Paşam!.."

  "Gördün mü?.. Demek aklında yanlış  kalmış. Hani bir şey dediydin sen,
  vali neden duymazmış?..  Aynen bana söylediğin gibi söyle."

  Halil Ağa  kekeleyerek konuştu:

  "Köylük yerinde bizim dilimiz  sağar demeye alışmıştır, paşam" dedi.
  "Kusura kalma  gayri..."

  Atatürk gülmeye  başladı:

  "Diplomatsın ki, yaman diplomatsın, Halil  Ağa... Ama şimdi diplomatlık
  sırası değil, doğruyu  konuşacağız... Söyle bana, orada dediğin  gibi..."

  Halil Ağa gözünü yumup, başını yere  eğdi:

  "Şaşırmışım, ağzımdan yanlışlıkla ''Bırak bu  sağarı'' diye bir laf
  kaçırmışım..."

  Sofrada  gülüşmeler başlamıştı.

  "Hadi buna da oldu diyelim.  Geçelim gerisine:

  "E, peki bir Başvekil İsmet Paşa  var, bilir misin?"

  Halil Ağa İsmet Paşa''nın yüzüne  baktı ve gözlerini yere indirdi:

  "Şanlı İsmet  Paşamız bilinmez olur mu hiç? O bugüne  bugün..."

  Atatürk Halil Ağa''yı  durdurdu.

  "Bırak şimdi övgüleri" dedi. "Ben lafın  gerisini getireyim: Tamam
  öyleyse, hemen her hafta  İstanbul''a geliyor, Florya Köşkü''ne iniyor,
  köşk de  şuracıkta. Bir gün kapıda bekleseydin de derdini dökseydin  ona.
  Herhalde bir çaresini bulurdu."

  Halil Ağa yine  kaçamak yanıt verdi:

  "Kapıya koymazlar ya bizi,  koysalar da şanlı paşamıza öküzümüzü mü
  yanacağız!.."

  Atatürk''ün sesi iyice  sertleşti:

  "Beni uğraştırma, Halil Ağa" dedi.  "Erkek adam sözünü yalamaz. Ne
  dediysen, tıpkısını  tekrarlayacaksın!.."

  Halil Ağa ürktü, toparlandı.  Başını yine yere gömüp konuştu:

  "Şanlı Paşamıza da  sağar dedikti ya..."

  "Yalnız sağar değil, ''sağarın  sağarı'' değil miydi?"

  Halil Ağa yere eğik başını  acıyla salladı:

  "Öyle dedikti paşam, doğrusun!.."  diyebildi.

  Atatürk, İsmet Paşa konusunda daha fazla  ısrar etmedi, sözü kendine
  getirdi.

  "Son soruyu  sorayım şimdi" dedi. "Bunun da karşılığını ver, öküzünü al
  git."

  "Koca yaz şuracıkta Atatürk oturmuyor mu?  Gitseydin, çıksaydın önüne,
  anlatsaydın halini. O da seni  yüzüstü bırakacak değildi ya?"

  "Hiç bırakır mı  Aslan Paşam benim!.. Erip erişir de tarlama dek gelir,
  halimi dinler."

  "Bırak bunları Halil Ağa, dediğini  tekrarla." Halil Ağa birden diklendi.

  Her şeyi göze  almış insanların yiğitliği içinde doğruldu. Atatürk''ün
  gözlerinin içlerine bakarak konuştu.

  "İşte bunu  demem Paşam" dedi. "Ağzıma ataş doldur, işte bunu  demem!"

  Atatürk gülmeye başladı:

  "Zorlatacak  bizi bu Halil Ağa, laf anlamıyor." dedi. "Mustafa Kemal
  Paşa Atatürk''ümüzün yüzünü görmek için, Peygamber gücü  gerek demiştin,
  yanılmıyorsam. ''Görsem de, işinden  gücünden, yiyip içmekten başını
  kaldıracak da bizim öküzün  arkasından mı seğirtecek'' demiştin." Halil
  Ağa''nın  gözlerinden yaşlar inmeye başladı. Taş kesilmiş,  duruyordu.
  Atatürk konuşmasını içtenlikle  sürdürdü:

  "''Atatürk de işi içkiye vurmuş, sarhoşun  biri'' demeye getirdin ya fazla
  üstelemeyeyim"  dedi.

  "Şimdi bak beni dinle, Halil Ağa... Seni şu  kadar üzmemin sebebi, şunu
  anlatmak içindi: Şu gördüğün  altı bay hükümet... Yani, biri Başbakan,
  ötekiler de  Bakan! Memlekete göz kulak olacak, işleri evirip
  çevirecekler diye bu makama getirilmişler. Bir kanun  gerekti mi, bu
  baylar hemen sıvanırlar, İsviçre''den mi  olur, İtalya''dan mı olur,
  Fransa''dan mı, velhasıl  neredense, bir kanun buluştururlar, Türkçe''ye
  çevirtirler,  sonra basıp imzayı gönderirler Büyük Millet Meclisi''ne...
  Bu Millet Meclisi dediğim, şu altı baştan senin yanına  kadar olan
  beyler. Kanun bunlara gelir. Bunlar da ''hükümet  elbette incelemiş,
  gerekeni düşünmüştür, benim ayrıca  zorlanmama gerek yok'' derler ve
  kaldırırlar parmaklarını,  olur sana bir kanun!.. Ama sonra bir vergi
  memuru gelir,  vergi borcundan Halil Ağa''nın öküzünü çeker, satar...
  Halil Ağa da tarlasını bir yanda merkep, bir yanda öküz,  ırgalana
  ırgalana sürmeye çalışır. Ama üretim düşermiş,  ekim zorlaşırmış, kimin
  umurunda... Sonra ben bunları  görürüm, içim kan ağlar, işitirim,
  tasalanırım! E, hakça  söyle bakalım şimdi Halil Ağa... Sen benim yerimde
  olsan,  efkar dağıtmak için, bunları bu beylerle konuşmak için  içmez
  misin? Ama sonra da Halil Ağa tutar, sana ''sarhoş''  der..."

  Halil Ağa''nın dili çözülmüştü:

  "Öyle  diyen yok haşa!.. Dinden çıkmak gibidir... Buldun mu bunu,  hacısı
  da içer, hocası da içer..."

  Atatürk  sordu:

  "Peki sen de içer misin?"

  "Hiç  bulunur da içilmez olur mu, Paşam?.. İçeriz ki, tıpkı  şerbet
  gibi!.."

  Atatürk hizmet edenlere işaret  etti, kadehleri doldurttu. Kendi kadehini
  Halil Ağa''ya  uzattı:

  "Hadi bakalım Halil Ağa" dedi. "Sağlığına  içelim."

  Halil Ağa, "Koca Allah, benim ömrümden de  sana pay düşürsün Paşam,
  sağlık düşürsün" dedikten sonra  Halil Ağa, edeple başını kenara çevirdi,
  eline verilen  kadehi bir yudumda boşaltıverdi. Yüzü kızarmış, gözleri
  parlıyordu. Ellerini dizlerinin üzerine koyarak Atatürk''e  döndü:

  "Yunan''ı denize döktün Paşam, bayrağımızı  başucumuza diktin. Benim gibi
  bir köylü parçasını sofrana  alıp içirdin, sana duaya bilem dilim dönmez
  ki... Nideyim  ben şimdi? Bırak ki oh paşam, ayağını  öpem..."

  Halil Ağa Atatürk''ün ayağını öpmek için  davranınca, Atatürk onu sıkıca
  tuttu ve bu hareketi  yapmasını önledi. Halil Ağa bu kez, Atatürk''ün
  ellerine  sarıldı, ellerini öpmeye başladı: "Bayrağımız gibi sen de
  başımızdan eksik olma inşallah! Sana her kim düşman ise,  onun yeri senin
  ayağının altı olsun!.. Gayri bana izin,  koca Paşam!.."

  "Yemek yemedin!.."

  "Yemek  kolay... Meraklanır çocuklar, ben köyüme  döneyim."

  Atatürk Nuri Conker''e işaret  etti.

  Conker kalkıp Halil Ağa''nın yanına geldi,  kalktı Halil Ağa, önce
  Atatürk''ü, sonra sofradakileri  selamlayıp kapıya doğru edeple geri geri
  çekildi. Kapı  kapandığı zaman Atatürk sofradaki öteki konuklarına
  döndü:

  "Efendimizin halini gördünüz mü beyler?"  dedi. "Devlet size böyle
  davransa, siz ne yaparsınız?  Mübarek millet bu, adam millet bu... Şimdi
  bu adam  milletin karşısında ''adam olmak,'' bize  düşüyor!.."

  Sofrada kesin bir sessizlik vardı.  Kimse gözlerini Atatürk''ten
  ayıramıyordu:

  "Halil Ağa''nın öküzünü satıp,  üretimini aksatan kanunu ya biz yaptık ya
  da bizim  yaptığımız kanun yanlış yorumlanarak Halil Ağa''nın öküzünü
  satıyor. İkisi de bence birbirinden farksız... Böyle bir  kanun yaptıksa,
  memleket çıkarlarına aykırıdır. Nasıl  yaparız, nasıl yapmışız bunu? Eğer
  yaptığımız kanun doğru  da, yorumlaması yanlış oluyorsa, o zaman sormak
  lazım.  Hükümet nasıl bir yönetim içindedir? Sonra unutmayın ki,  olay
  İstanbul''da geçiyor. Bunun Van''ı var, Bitlis''i var,  kıyı bucak ilçesi
  var; acaba oralarda neler oluyor? Bu  çark iyi dönmüyor beyefendiler!.."

  Derleyen: Hanri  Benazus - Bütün Dünya

  Kaynak: İsmet Bozdağ''ın  "Atatürk''ün Sofrası" kitabı.

  Hasan Rıza Soyak,  Behçet Kemal Çağlar ve Kasım Gülek''in anıları

Yaşam

Yaşam, iki kısımdan oluşur; Brüt yaşam - Net yaşam.

Brüt yaşam, doğumdan ölüme kadar geçirdiğimiz süredir.

Net yaşam ise, kendimizle ve sevdiklerimizle yaşayabildiğimiz, başkasının normallerine uymadığımız, içimizdeki sesi dinlediğimiz ve kendi kanatlarımızla yükselip, çook uzaklara uçabildiğimiz süredir.', 'Lütfen yaşam vergileri kaçırıp, net yaşamınızda, brüt rakamınızı yakalayın. Net yaşamınızı da sapına kadar harcayın. Bankalarda, buzdolaplarında, sandıklarda saklamayın. Devretmeyin, ödünç vermeyin, ertelemeyin. Sıfır kilometre kanatlarınız, bomboş bir bordroyla, arkanızda, bu denizleri, bulutları, ağaçları, müzikleri, aşkları, dostlukları, kavgaları, gözyaşlarını, o güzelim güneşi, kedileri, kuşları, balıkları, dağları, fotoğrafları, Antep işi lahmacunu, bırakarak çekip gidivermeyin.

Başka cennet yok. Cennet burada, içinizde, yanınızda, az ötenizde. Hoparlörde, kagitta, bisikletin pedalında, pabucunuzun altında, Sırtınızdaki çantada, termosta, Küt küt ölünceye kadar atacak kalbinizin tam ortasında.

SİLKİN VE SIÇRA

Çalışkan bir çiftçinin bir katırı varmış. Gün görmüş, çok yol tepmiş, inatçı, sabırlı bir katır... Özellikle bahar günleri bos cayırlarda dolaşıp otlamaya bayılırmış. Çiftçi de katırını çok severmiş. Günlerden bir gün katır yanlış bir adim atmış ve kendisini çiftçinin kuyusunun dibinde bulmuş. ', 'Allah’tan ki kuyunun içindeki su fazla değilmiş. bu sayede hayatini kurtarmış, boğulmamış. Bu güzel bahar gününde kendisini kuyunun dibinde bulan zavallı katır bir iki debelenmiş. Ama bakmış ki,buradan çıkabilmesi mümkün değil. Ne duvarı tırmanacak gücü var ne de uçup gidebilecek kanatları...

Gene de bir iki hamle yapmış ama nafile. Bu kuyudan kendi gücüyle çıkış olmadığını anlamış. Başlamış yüksek sesle bağırmaya, dua etmeye, daha doğrusu kuyuya düşüp dibe vurmuş bir katır ne yaparsa öyle şeyler yapmaya..

Bu canhıraş sesleri duyan çiftçi kuyunun basına gelip durumu görmüş. Koskoca katırı kuyunun dibinden nasıl çıkaracak? Çaresiz, civardaki köylüleri yardıma çağırmış. Düşünmüşler tasınmışlar, dibe vurmuş katırı çıkarmanın bir yolunu bulamamışlar. Bu arada katırın bağırış çağırışları yürekleri dağlıyormuş!" Bari daha fazla acı çekmesine engel olalim"demis katırın sahibi. Bu kuyu nasıl olsa artık ise yaramaz. İyisi mi içini toprakla dolduralım, hem katırın acısına son vermiş, hem de kuyuyu kapatmış oluruz..

Bunu duyan katırın dehşeti daha da artmış. Diri gömülmekten daha korkunç bir son olabilir mi!! Derken yukardan kürek kürek taş toprak atmaya başlamışlar. Önce umudu kesip, ölmeyi kabullenmiş katır. Sonra, kafasına bir taş düşünce beyninde bir şimşek çakmış!! Bir çare gelmiş aklına ve başlamış uygulamaya!

Yukarıdan sırtına taş toprak yağdıkça söyle bir silkiniyormuş. Sırtındakiler yere düşünce, sıçrayıp üzerine çıkıyormuş. Bir daha, bir daha yapıyormuş bunu..
SILKIN VE SIÇRA,
SILKIN VE SIÇRA,
SILKIN VE SIÇRA!!
diye mırıldanıyormuş bir yandan da. SILKIN VE SIÇRA!

Yukarıdakiler onu gömmek için kürek kürek toprak atmaya devam etmişler ama, bir sure sonra, bizim katır kuyunun tepesinde belirmez mi!!

Hala SILKIN VE SIÇRA diye mırıldanmaktaymış. Evet, dibe vurmuş katır, kuyunun dibinden silkinip sıçrayarak kurtulmuş.. Pes etmeyip çaba gösterdiği için........

Friday, September 08, 2006

ETKİLİ İNSANLARIN 7 ALIŞKANLIĞI

·        Yazar Stephen Covey 1960 da 25 en etkili insandan biri seçildi.

·        Yazarın bu kitabı 32 dile çevrildi ve 12 milyon sattı.

Değişmeye önce paradigmalardan başla.

ETKİLİ 7 ALIŞKANLIK
1.      Proaktif ol

2.      Sonunu düşünerek işe başla

3.      Önemli işlere öncelik ver

4.      Kazan kazan diye düşün

5.      Empati', '6.      Sinerji yarat

7.      Baltayı bile

‘’Ölçüsü bozuk olanın tartısı yanlış olur’’.

‘’Ne olduğun kulağımda öyle çınlıyor ki ne söylediğini duyamıyorum’’.

BAZI DOĞAL İLKELER
·        Hakkaniyet

·        Kişisel bütünlük

·        Tutarlık, dürüstlük

·        Kalite

·        Gelişim, potansiyel

PARADİGMA-TUTUM- ALIŞKANLIK-DAVRANIŞ
‘’Karşılaştığımız önemli sorunlar, onları ortaya çıkaran paradigma ile çözülemez’’.

Bilgi- Beceri- Arzu= ALIŞKANLIK

-Reaktif Dil:Keşke, yapmalıyım, yapamam,izin vermezler.

-Proaktif Dil:Yapacağım, yeğliyorum, etkili olabilirim.

·         Etki Alanı:Yapabilecekleri

·         İlgi Alanı: Haşir neşir olunan şeyler

   -Proaktif insan herşeye değerini kendisi koyar.

‘’Hayatta hiçbir sorun yoktur ki çözümü insana fayda sağlamasın’’.

                                                                     Richard Bach

Liderlik-Etkili yaşam-Zihinsel yaratım.      Etkili liderlik----Etkili Yönetim

‘’En önemli şeyler asla en önemsizlerin insafına bırakılmamalı’’GOTHE

‘’Güvensiz dostluk olmaz, güven için de dürüstlük ister’’.Samuel Jonshon.

                           ALTI ÖNEMLİ YATIRIM

1.      Kişiyi anlamak

2.      Küçük şeylerle ilgilenmek

3.      Verilen sözü tutmak

4.      Beklentileri belirginleştirmek

5.      Kişisel bütünlük(dürüstlük)

6.      Hesaptan çektiğiniz zaman içtenlikle özür dilemek

ALTI DEĞİŞİK İLİŞKİ PARADİGMASI

·         Kazan / Kazan

·         Kazan / Kaybet

·         Kaybet / Kazan

·         Kaybet / kaybet

·         Kazan

·         Kazan / Kazan ya da anlaşma yok

‘’Bir adam balonla rasgele uçmuş ve sormuş

-Ya ben nerdeyim?

-Sepetin içinde

-Sepet nerde?

-Başımın üstünde

-Siz nerdesiniz?

-Sepetin altında

-Siz profesör olmalısınız

-Nerden bildiniz?

-Hep doğru söylüyorsunuz fakat bir işe yaramıyor da ondan.....!

·         Türkiye’de her yıl 4 milyar 200 milyon ton toprak denize dökülüyor.

‘’Önce anlamaya çalış sonra anlaşılmaya’’.

Sinerji: Kişiler arası işbirliği, işbölümü

Negatif Sinerji: Dedikodu, arkadan konuşma

·         En iyisi değil özgün olmak önemli. (R.Abacı)

Özet:

1.      Paradigma değişimi

2.      Etkili olma

3.      Sorumluluk alma  üzerinde durulmuştur.

·         Ne   Fatih, ne Yavuz ne de Atatürk 7 alışkanlığı yadsımışlardır öyleyse  niye duruyoruz HAYDİ.........

Ortadoğu’da Osmanlı Mirası ve Ulusçuluk

Dr. Ali Fuat BİLKAN

( Kemal H. Karpat, Ortadoğu’da Osmanlı Mirası ve Ulusçuluk, çev.: Recep Bozdemir, İmge Kitabevi, Ankara, 2001, 223 sayfa.)

Kemal Karpat, uzun yıllar Amerika’daki çeşitli üniversitelerde öğretim üyesi olarak görev yapmış ve tarih, uluslararası ilişkiler, siyaset bilimi gibi alanlarda bilimsel çalışmalar gerçekleştirmiş bir bilim adamıdır. Karpat’ın son eseri olan “Ortadoğu’da Osmanlı Mirası ve Ulusçuluk”, özellikle Amerika’da ve Avrupa’da gerçekleşrieilen Ortadoğu araştırmalarının arkaplanı ve Türk-Arap ilişkilerinin tarihsel boyutunu bütün yönleriyle ortaya koyan önemli bir çalışmadır. Kitaptaki makalelerin birçoğu daha önce çeşitli dergilerde yayınlanmış veya sempozyumlarda bildiri olarak sunulmuştur.

Yazar, eserinin giriş bölümünde “gelişmekte olan ülkelerde, özellikle Ortadoğu çalışmalarında sosyal bilimler ve tarihin kullanılması” üzerinde durmaktadır. ', 'Osmanlı tarih yazıcılığının nitelikleri üzerinde duran Karpat, Osmanlılar’ın “toplumsal olayları maddi koşullarla ve insani nedenlerle ilişkilendirmeyi amaçlayan” ve böylece “toplumsal çöküşün köklerini anlamaya çalışan” (s.15) bir edebiyat geliştirdiklerini belirtir. Batılı araştırmacıların ve ilk oryantalistlerin geliştirdikleri dilbilimsel, dinsel yaklaşımların ardında “genellikle islâm’ı lekelemek niyetinin” yattığını söyleyen yazar, Avrupalı tarihçilerin “Ortadoğu’ya yabancı olan milliyetçi-etnik tarih kavramını ortaya koyma” (s.20) suretiyle yerli ve taklitçi bir milliyetçi tarih yazıcılığının doğmasını da sağladıklarını ifade eder. Ancak bu “kötü taklit”, burada bitmez. Bilhassa Batı üniversitelerinde eğitim gören Ortadoğulu aydınlar, kendi kültürleri ve halklarını asla ilgilendirmeyen kuramları “boş yere” uygulamaya çalışmışlar ve “hocaları tarafından geliştirilen analitik modelleri gelişigüzel bir şekilde taklit etmişlerdir. Bu aydınlar, pek çok durumda, kuramsal değer, uygunluk ve pratik kullanım açısından kendi toplumlarına bütünüyle yabancı kalan konu ve sorunlarla uğraşmışlardır”(s.21). Buna bağlı olarak, özellikle Amerika’da üçüncü dünya ülkeleriyle ilgili yapılan çalışmalarda, “üçüncü dünya toplumlarının gelişmelerini Amerikan görüş ve çıkarlarına uygun biçimde etkilemek üzere entelektüel araçlar sağlama” (s.25) amacı güdülmektedir.

Karpat’ın eserinde, günümüzde üzerinde önemle durulan medeniyetler çatışmasının, uzun yıllar ve bilimsel bir program çerçevesinde yürütüldüğü de belirtilmektedir. Amerika’da yürütülen “Ortadoğu çalışmalarının, İslâm’ı yenmek ve ortadan kaldırmak için özel olarak İslâm’ı incelemek amacıyla başlatıldığı”nı(s.27) söyleyen yazar, Birleşik Devletler’de Ortadoğu üzerinde yapılan çalışmaların büyük oranda sosyal bilimler alanını kapsamasını anlamlı bulmakta ve bu yöndeki çalışmaların, “dilbilim, dinsel araştırmalar, toplumsal konum, toplumsal değerler” konularında toplandığına dikkat çekmektedir.

İkinci makalesini “ABD’de Arap ve Türk Araştırmaları”na ayıran Karpat, buradaki Doğu çalışmalarının genelde tarih ile ilahiyat ve felsefe olmak üzere iki ana doğrultuda geliştiğini ifade etmektedir. Yazarın da belirttiği gibi, Amerika’da yapılan Ortadoğu çalışmalarında 1860 yılından itibaren başlayan ve gittikçe hızlanan müslüman göçlerinin etkisi büyüktür. Bu göçler, özellikle 1906-1914 döneminde en yüksek seviyeye ulaşmıştır. Karpat, bu dönemde yaklaşık 300. 000 Osmanlı uyruğunun New York, Boston, Detroit, Chicago ve diğer kentlere yerleştiğini belirtmektedir. Özellikle Hristiyan olan bu göçmenler, misyoner faaliyetlerinin Osmanlı coğrafyasında yoğunlaşmasını ve dikkatlerin bu coğrafyaya çevirilmesi sonucunu da doğurmuştur. Böylece Osmanlı devletine büyük oranda misyoner akını başlamıştır. “1893 tarihine gelindiğinde toplam olarak 223 Amerikan misyoneri ve 1094 yerli hristiyan, Osmanlı devletinde, iç bölgelerdeki ulaşılması zor 15 kentte bulunan Hıristiyanlar arasında din değiştirme faaliyetlerini yürütüyordu”(s.34). Amerikan misyonerleri bu amaçla Suriye’de ve Anadolu’nun doğusunda birçok okul ve hastane açmışlardır. Bu kurumlarda, bölgedeki hristiyanların (özellikle Ermenilerin) desteklenmesi ve seçkin bir yerli yönetici sınıfın yetiştirilmesi hedeflenmiştir. Nitekim Suriye Protestan Koleji, “Hıristiyan Araplar arasında iyi eğitimli bir seçkin kitlesini”(36) ortaya çıkarmıştır. Bu yerli yönetici sınıfı, “Arap milliyetçiliği” ilkelerinin oluşturulmasında önemli bir rol üstlenmiştir. Misyonerler bir taraftan Osmanlı yönetimi aleyhine propaganda faaliyetlerinde bulunurken diğer taraftan da basın yayın yoluyla İslâm’ı kötüleyici görüşler yayarak “hıristiyanları, müslüman zulmü altındaki kurbanlar” olarak göstermişlerdir. Bu faaliyetlerin nihaî amacı, “en başta Türklerin Arap topraklarındaki “yönetimini” sona erdirerek başarılabilecek olan Müslüman ‘zulmünden’ Hıristiyanların ‘kurtuluşu’ydu”(s.37). İslâmın, Arap zekâsının bir ürünü olarak göstermek ve dinin dışlandığı bir yönetim anlayışını ideal yönetim olarak takdim etmek, aydınlar arasında Osmanlı’ya karşı büyük bir muhalefete dönüşmüş ve sonunda Birinci Dünya Savaşı sonrasında, Ortadoğu siyasi haritasının değişmesine neden olmuştur.

Ancak bu değişim, Arapların beklediği ve ümit ettiği şekilde oldu. “Osmanlı Devleti’nin yıkılışının birleşmiş ve bağımsız bir Arap devletinin kurulması değil, fakat Suriye ve Irak’ta bir dizi Fransız ve İngiliz manda yönetiminin kuruluşu ve Filistin’de büyük bir Yahudi yerleşiminin başlaması geldi. Mısır, tamamen gelişmiş bir İngiliz himayesi altındaydı” (s.39).

Esasen Karpat, Ortadoğu çalışmalarının ilk dönemini Batı’nın sömürü ve işgal siyasetinin bir ön çalışması olarak ortaya koymaktadır. Esasen bu çalışmaların günümüzdeki durumu ise, daha çok siyasî ve ekonomik bağımlılık yaratma sürecine hizmet niteliği taşımaktadır. Birleşik Devletlerde sayıları 124 ve Kanada’da 6 olarak tespit edilen Ortadoğu programlarının, çeşitli kurumlar ve finans kaynakları tarafından yönlendirildiği bilinen bir husustur. Özellikle, “yerel Yahudi gruplarından büyük destek almakta olan İsrail çalışmaları, genellikle Siyonist bir yönelimi benimseme eğilimindedirler”(s.42). Ortadoğu çalışmalarının Türk düşmanı bazı çevrelerin hakimiyetinde olduğunu da belirten Karpat, Ortadoğu’da Osmanlı etnik ve dinsel mirasının aslında ayrı ayrı uluslar doğurmadığını, aksine bu “ulusal devlet” görünümünün, büyük ölçüde “eski cemaat kimlikleri” tarafından beslendiğini ifade etmektedir.

Eserde, “Ortadoğu’da toplumsal katmanlaşmaya dair bazı tarihsel ve metodolojik düşünceler”(s.79-104), “Ortadoğu’da millet ve milliyet üzerine düşünceler”(s.105-123), “Ortadoğu devrimlerinin değişen doğası”(s.125-140), “Arap-Türk ilişkileri”(s.141-159), “Türk ve Arap-İsrail ilişkileri”(s.161-196), “Kıbrıs üzerinde savaş : Enosis trajedisi” (s.197-223) başlıkları altında, Ortadoğunun sosyo-kültürel yapısı ile yakın siyasî tarihi hakkında değerlendirmeler yapılmıştır.

Bu değerlendirmelerde, Ortadoğu’daki müslüman toplumun kendine has özelliklerine dikkat çeken yazar, Ortadoğu’da Batı’daki sınıf kavramından farklı bir toplumsal katmanlaşmaya dikkat çeker. O’na göre müslüman dünyada geleneksel dört önemli katmandan bahsedilebilir : “Kılıç ehli, kalem ehli, tüccarlar ve üreticiler”(s.84) Esasen yüzyıllar boyu müslüman toplumda uygulanan bu örgütlenme, mesleğe dayalı bir yapı göstermektedir. Ancak özellikle XVIII. yüzyılın sonundan itibaren yukarıdaki yapının bozulduğu gözlenmektedir. Osmanlı toprak düzeninin bozulması ve bunun sonucu olarak ortaya yeni imtiyazlı sınıfların (âyânlar gibi) çıkması bu yapıyı önemli ölçüde etkilemiştir. Osmanlı teb’ası olan azınlıklara peş peşe verilen haklar ve tanınan imtiyazlar da bu yapının değişmesinde büyük rol oynamıştır. Aslında XVIII. yüzyıldan itibaren aşamalı olarak gerçekleştirilen toprak reformu, müslüman dünya için çok büyük bir değişimdi. Çünkü bu suretle, özel mülkiyet alanı genişlemekte ve devletin toprak üzerindeki hâkimiyet alanı daralmaktaydı.

Bütün bu değişimler, etnik unsurları ve farklı millet sistemini oluşturan Osmanlı Devleti’ni tehdit eder hale geldi. Bunda şüphesiz dış baskılar ve Osmanlı Devleti’ni bölme parçalama faaliyetlerini yürüten devletler etkili olmuştu. Yoksa Osmanlı Devleti, kendi içinde mükemmel bir yapı arz ediyordu. Kemal Karpat, bu yapıyı şöyle tahlil etmektedir : “Osmanlı devleti, belki de yaşam olanağı bulan en mükemmel tek İslamî devletti. Şeriata uygun homo-İslamicus’u yaratmaya uğraşırken, millet sisteminin serbest hükümleriyle de gayrımüslimlerin kendi inanç ve kimliklerini korumalarına olanak sağlamaktaydı. Hükümetin İslâm’a adanmış olmasına rağmen , on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısına dek yönetsel bürokrasinin, kendini, hiçbir şekilde herhangi özel bir etnik ya da dinsel grupla -hatta Müslümanlarla bile- tanımlamadığının belirtilmesi gerekmektedir”(s.118). Ancak bu sistem, Avrupalıların zorlamasıyla dayatılan yeni siyasal kimlikle bozulmuştur. Müslüman aydınlar arasında hızla yayılan “tek ulus olma” düşüncesi, halk arasında da olumlu karşılanmıştır. Bu akımın gelişmesi ve devlet tarafından da desteklenmesinde II.Abdülhamid’in payı büyüktür. Esasen II. Abdülhamid’in, bir çok kimse tarafından “panislamist” olarak gösterilmesi yanlıştır. O, tam anlamıyla “İslamî bir milliyetçilik” duygusu yaratmaya çalışmış ve bunun için de İslam unsurunu ön plana çıkarmıştır. Bu yönüyle Karpat, II. Abdülhamid’i bir “ulus kurucusu” olarak tanımlamaktadır.

Karpat, eserinde Türk-Arap ilişkileri üzerinde dururken, her iki kesimin de zaman zaman birbirlerini yanlış anlamaya sebep teşkil edecek tavırlar takındıklarını belirtir. Esasen on dokuzuncu yüzyıl, “ümmet, vatan, devlet, millet” gibi temel kavramlara yeni anlamların yüklendiği bir yüzyıl olmuştur. Birden fazla cephede Avrupalı düşmanlarla savaşan Osmanlı’nın, sık sık bedevi Arapların saldırıları ve yağmalamalarıyla karşılaşması ve savunduğu Arap topraklarında umduğu desteği bulamaması, derin bir “ihânet duygusu”na kapılmasına sebep olmuştur. Özellikle 1916 yılında Türk ordusuna yapılan karşı saldırıda yaralı Türk askerlerinin öldürülmesi, Türk subayları için affedilmez bir ihânet sayılmıştır. Buna rağmen Türk kurtuluş Savaşı ve müslüman Türklerin Batı’ya karşı başarısı, başlangıçta bir Türk-Arap yakınlaşmasını sağlamıştır. Arap dünyasında etnik ve milliyetçilik ideolojisine dayalı “ulusal devletlerin kurulması” ve “Türkiye’de de lâikliğin benimsenmesi” (s.155), ilişkilerin yeniden bozulmasına sebep olmuştur. Karpat’ın tespitlerine göre, günümüzde “Türklerin Araplarla ilişkileri değişkendir”. Ancak bu ilişkilerin geliştirilmesi için de imkânlar müsaittir. “Türkiye, Irak, Suriye ve Ürdün arasında yapılacak ve İran’la Pakistan’a uzanacak bir ittifak, güvenliği arttıracak ve tüm Ortadoğu ile Hint Okyanusu kıyılarına barış getirecektir”(s.159). Bu barış, Türkiye için olduğu kadar, bölgenin diğer ülkeleri için de önemli olacaktır.

Bir diğer husus da bölgede Arap olmayan ve dahası neredeyse bütün Araplarla düşman olan İsrail faktörüdür. Esasen Türk-Arap ilişkilerinin niteliğini belirleyen en önemli etken de Türkiye’nin İsrail ile olan ilişkileridir. Bilindiği gibi, Türkiye 1949 yılında İsrail’i resmen tanıyan ilk müslüman ülkedir. Ancak Türkiye İsrail-Filistin sorununa, tarihî misyonu ve Osmanlı mirasının getirdiği sorumluluklar çerçevesinde yaklaşmayı resmî bir politika olarak benimsemiştir. Osmanlı Devleti’nin, Filistin’de Yahudilere sadece bireysel yerleşme hakkı tanıması ve Siyonizm’i şiddetle reddetmesinin arka planında, “Siyonizmin bir tür milliyetçilik” (s.168) olması yatmaktadır. Türkiye, bölgedeki tarihî, dinî ve kültürel bağlara sahip ülkelerin tepkilerine rağmen İsrail’i kabul ettiği halde, İsrail, Türk dış politikası için çok önemli olan Kıbrıs konusunda aynı fedakârlığı ve tutarlılığı göstermemiştir. Hatta bazı “Arap ülkeleri Başpiskopos Makarios’un tarafını tutmuşlar ve Nâsır da Kıbrıslı Rumlara, Türklere karşı kullanılan silahları göndermişti”(s.183). Bütün bu hususlar, dış politikanın ekonomik, siyasî ve etnik hususların ekseninde değişken olduğunu da göstermektedir. Bu anlamda Prof. Dr. Kemal H. Karpat, Türkiye’nin çıkarlarının komşularıyla iyi geçinmekte olduğunu ifade etmektedir : “Türkiye kendi ulusal bağımsızlığının siyasal geleneklerine sadık kalarak Ortadoğu politikasında bir rol oynayacaksa; bölgedeki ve genel olarak Üçüncü dünyadaki çıkarlarını harekete geçirecekse, Arap devletlerine karşı daha dostça bir siyaseti benimsemek zorunda olduğu apaçık ortadadır. Olayların ve tarihin mantığı, Türkiye’nin kaprisli denizaşırı müttefiklere dayanmak yerine, kendi yakın bölgesinde dostlar ve güvenlik aramasını önermektedir”(s. 196).

Performans Değerlendirme

Performans degerlendirme  terminolojisi ve gerçek anlamlari:

Disariya  açik bir kisilige sahip : Sürekli ofis disinda
Iyi iletisim becerilerine sahip : Sürekli telefonla konusur
Ortalama  bir eleman : Kafasi pek basmaz
Üstün niteliklere sahip : ', 'Simdiye kadar  önemli bir hata yapmadi
Isi her zaman birinci önceliktir : Flört  bulamayacak kadar çirkin
Sosyal hayatinda aktif : Sürekli kafa çeker
Ailesinin sosyal hayati da aktifdir : Karisi ve çocuklari da kafa çeker
Bagimsiz çalisabilir : Kimse tam olarak ne is yaptigini bilmez
Süratli  düsünür : Iyi bahaneler uydurur
Dikkatlice düsünür : Karar veremez
Agresif : Ahlaksiz
Mantigini iyi kullanir : Isi baskasina yaptirir
Kendini çok iyi ifade edebilir : Türkçe konusabilir

Gölge

"bir yerde küçük insanların büyük gölgeleri oluşuyorsa orada güneş batıyor demektir"

ÇİN ATASÖZÜ.

KADIN KULAGI

  Adamin biri kazada kulaklarini kaybetmis.

      Arastirmalari sonucu iyi bir plastik cerrah bulmus, ve girmis ameliyata.

  Ameliyat sonrasi bandajlar açildiktan bir süre sonra:

  "Aman Allahim Doktor! Bana kadin kulaklari takmissiniz!" diye bagirmaya baslamis.

  - "Kulak kulaktir!" demis Doktor... "Kadini erkegi olmaz!"

  - "Yaniliyorsunuz!" demis hasta... "Herseyi duyuyorum ama hiçbir  sey anlamiyorum!"

MUTLULUKTA KM TAŞLARI

     *     Bugünü yaşayın ve geçmişte olan şeyler için endişelenip pişmanlık duymaktan vazgeçin. Yarın da dünyada yapmanız gerekenleri kafanıza takmayın.
     *     Mutlu düşünün. Hayata olumlu bakın. Sadece olumlu düşünmek bile sizi daha mutlu kılmaya yetecektir.
     *     Başkalarından çok kendinize vakit ayırın. Hoşunuza giden şeylerle ilgilendiğiniz günleriniz ve geceleriniz olmalı. ', 'Yürüyüşlere çıkın. Kitap okuyun.
     *     Önce kendinizi tanıyın ve doğru anlayın. Gerektiğinde yargıya varabilmek için ona ihtiyacanız olacak. Zekanız, hafızanız, yargı değerleriniz ve diğer insanlarla ilişkileriniz bütünlüyle sizi ortaya koyar.

     *     Herkesin farklı yapılarda insanlar olacağını ve onları değiştirmenizin mümkün olmadığını kabul edin. Böylece hayat çok daha ilginç,zahmetsiz ve mutlu hale gelir.
     *     Zamanınızı sorunlar üzerine değil, çözümler üzerine yoğunlaştırak harcayın.
     *     Sizi mutlu eden aktivitilerinizi anlattığınız bir günce yazın ve onu sık sık okuyun ve daha fazlasını yapın.
     *     Hayatı asla ertelemeyin. Aksi taktirde siz meşgul olduğunuz zamanlarda olanlar daha sonra sizi üzebilir. Her zaman kendiniz için vaktiniz olmalı.
     *     Yaratıcı olun.Yaratacılık her zaman sanat anlamına gelmez.Bu hayata bakış açısı,bir düşünce tarzıdır. Yaşadığınız her gün ayrı bir maceraperest ruhu getirebilmektedir.
     *     Ne kadar paranızın olduğu mutluluğunuz için önemli olmamalı. Önemli olan harcayabildiğiniz kısmıdır.
     *     Bütçenizi düzenli oluşturun.Savurganlık yapmaktan kaçının ve harcamalarınızı düzenli yapın.
     *     "İŞ"; hayatınızın en önemli parçasıdır. Becerinizi doğru bir şekilde değerlendirdiğinizden emin olun.
     *     Kariyer yapma ve başarınızı geliştirme gibi kurslara devam edin.
     *     Bunaldığınız anda o ortamdan ayrılın. Temiz hava sakinleşmenizi sağlayacaktır. Daha sonra başka şeylerle ilgilenin.
     *     Evinizin dünyadan kaçmak için sığınacağınız yer olduğundan emin olun. Burası sizin işyeriniz gibi olmamalı.
     *     Duygularınıza cevap verin.Örneğin evinizde hafif bir aydınlatma kullanın, etrafınıza sizi rahatlatan eşyalar yerleştirin.
     *     Bütün ilişkilerinize şefkatli davranın. Karşılığında "Şefkatli Gülümsemeler" bulacaksınız.
     *     Aşk ilişkinizde de Gülmeyi ve Güldürmeyi unutmayın.
     *     Kendinizi ÇOK SEVİN. Eğer karamsarlığa kapılırsanız; size kimin ve neden önem verdiğini düşünün.
     *     Son olarak da kendinizi bir güzel kucaklayın. Kendinizi Sevdiğiniz için, Sevmeyi başardığınız için.

ORGANİZASYONEL ŞARTLANMA

Kafese beş maymun koyarlar. Ortaya da bir merdiven ve tepesine de iple muzları asarlar. Her bir maymun merdivenleri çıkarak muzlara ulaşmak istediğinde, dışarıdan üzerine soğuk su sıkarlar. Sadece merdivenleri çıkmaya çalışan maymun değil, diğerleri de bu soğuk sudan nasibini alır. ', 'Bütün maymunlar bu denemeler sonunda sırılsıklam ıslanırlar. Bir süre sonra muzlara hareketlenen maymun diğerleri tarafından engellenmeye başlanır.

Daha sonra, maymunlardan biri dışarı alınıp, yerine yeni bir maymun(adı:"A"olsun) konulur. A''nın ilk yaptığı iş muzlara ulaşmak için merdivene tırmanmak olur; fakat diğer dört maymun buna izin vermez ve yeni maymunu döverler...

Daha sonra ıslanmış maymunlardan biri daha yeni bir maymunla ("B") değiştirilir ve B merdivene ilk yaptığı atakta dayağı yer. Bu ikinci yeni maymunu (B) en şiddetli ve istekli döven ilk yeni maymundur(A).

Islak maymunlardan üçüncüsü de değiştirilir. En yeni gelen maymun (C)de ilk atağında cezalandırılır. Diğer dört maymundan yeni gelen ikisinin (A ve B) en yeni gelen maymunu (C) niye dövdükleri konusunda hiç bir fikirleri yoktur.

Son olarak en baştaki ıslanan maymunların dördüncüsü ve beşincisi de yenileriyle (D ve E) değiştirilir. Tepelerinde bir salkım muz asılı olduğu halde artık hiç biri merdivene yaklaşmamaktadır. Neden mi? Çünkü burada işler böyle gelmiş ve böyle gitmelidir...

İşte bu nokta organizasyonel şartlanmanın başladığı yerdir...

Sunday, September 03, 2006

Tarih

17. yy: erkeklerle tanışmak ahlaksızlıktır.
18. yy: yeni tanıştığınız bir erkek ile babanız izin vermeden kahve
içmeniz ahlaksızlıktır.
19. yy: yeni tanıştıınız bir erkekle ilk buluşmanızda öpüşmeniz
ahlaksızlıktır.
20. yy: yeni tanıştığınız bir erkekle ilk buluşmanızda sevişmeniz
ahlaksızlıktır.
21. yy: tanımadığınız bir erkekle sevişmeniz ahlaksızlıktır.
--------------------------------------------------------------------
17. yy: sizden yaşca büyüklerle aynı alanda bulunmak terbiyesizliktir.
18. yy: sizden yaşca büyüklerle aynı alanda iken oturmak
terbiyesizliktir.
19. yy: sizden yaşca büyüklerin yanında bacak bacak üzerine atmak
terbiyesizliktir.
20. yy: sizden yaşca büyüklerin yanında küfür etmek terbiyesizliktir.
21. yy: sizden yaşca büyüklerin yanında sevişmek terbiyesizliktir.
---------------------------------------------------------------------

17. yy: soyluluk bir erkegin sahip olabilecegi en onemli seydir
18. yy: soyluluk, parayla birlikte bir erkegin sahip olabilecegi en
onemli seydir
19. yy: soyluluk, paradan sonra bir erkegin sahip olabilecegi en onemli
seydir
20. yy: para bir erkegin sahip olabilecegi en onemli seydir soyluluk
kavrami sosyal degisimin en onemli gostergesidir
21. yy: soyluluk mu?
----------------------------------------------------------------------
17. yy: her şey tanrı için.
18. yy: her şey önce tanrı sonra kral için.
19. yy: her şey önce tanrı sonra toplum için
20. yy: her şey önce tanrı sonra toplum sonra benim için.
21. yy: her şey benim için.
-----------------------------------------------------------------------

17. yy: benim gibi düşünmeyeni öldürürüm.
18. yy: benim gibi düşünmeyeni yargılar sonra öldürürüm.
19. yy: benim gibi düşünmeyeni yargılar sonra hapse atarım.
20. yy: benim gibi düşünmeyen salaktır.
21. yy: benim gibi düşünmeyenler de mi var?
-----------------------------------------------------------------------
kadınlar:
i.o. 1500: en iyi savaşçıyla yatmalıyım.
i.o. 300 : en iyi filozofla yatmalıyım.
i.s. 1600: en iyi sairle yatmalıyım.
i.s. 2000: en zengin işadamıyla yatmalıyım.

Susmak

Konuşulan konuyu boş, basit ve anlamsız buluyoruzdur, konuşmayı da gereksiz ve anlamsız buluruz.

Susarız.

Konuşulanlar öyle abes ve mantık dışıdır ki sadece hayretle dinler ve sessiz bir tepkiyle belli ederiz duruşumuzu.

Susarız.

Sessiz bir onaydır susuşumuz.Biraz utangaçlık belki ama içten bir katılıştır söylenenlere.

Susarız.

Sessiz bir bekleyiş olur susmak.Ya kendimizin yada karşımızdakinin ortak değerleri yeniden gözden geçirmesine tanınmış bir fırsattır sessizliğimiz.
Yada birinin bizi fark etmesi, doğru algılayabilmesi
için tanınmış bir süre.
Susan için endişe ve olasılık hesapları arasındaki gel git lerle biraz da huzursuz bir bekleyiştir susmak.

Susarız.

Dile getirilmeyen bir öfkedir bazen suskunluğumuz. Öylesine yaralanmışızdır ki yaralamak isteriz, yüreğini acıtmak ve kanatmak.
Ve biliriz ki hiçbir söz acıtamaz, yaralayamaz ve kanatamaz kimseyi bir suskunluk kadar.
Ve susmak en acımasız, öldürücü silahtır bazen.

Susarız.

Hassas ve kırılgan bir tepkidir.Küçücük bir hatırlatmadır belki.
Fark edilmesi ve onarılması incelik ister.Ya yeniden bir kazanıştır yada aleyhte bir delil olarak kalır karşımızdaki için.

Susarız.

Bir ilişkide negatiflerin gözümüze batmaya başladığı,
karşımızdakine ait aleyhte deliller dosyasının kabarmaya başladığı ve hatta dosyayı masanızdan kaldırmaya gerek duymaz olduğunuz bir noktadasınızdır.
Bir duruş, bir soluklanmadır susmak.Ortak geçmişin
değerlendirilmesi ve geleceğin muhasebesidir.Durup yeniden, şimdi bulunduğunuz noktadan bir daha bakmak istersiniz yaşananlara ve eldekilerle geleceğe gitmenin ne kadar mümkün olduğuna.Bir içe kaçış
ve söylenemeyenlerin biriktirilmeye başladığı yerdir susmak.

Susarız.

Ayağımız yerden kesilmiş, bulutların üstündeyizdir ve çiçek çiçek bahardır yüreğimiz.
Sevdiğimizle yan yana ve can cana yızdır.Öyle bir
ruhsal bütünleşmedir ki hiçbir söz tanımlamaya yeterli gelmez hissedilenleri ve susarız.Sadece yüreklerin ve gözlerin konuştuğu yerdir suskunluğumuz.

Susarız.

İletişimin tıkandığı yerdeyizdir , hiçbir iletinin bize yeterli
gelmediği ve hiçbir iletimizin doğru algılanmadığı.Yanlışlıklar, yanılgılar ve kim bilir belki de gerçeklerdir bir fırtınaya tutulmuşçasına savrulup duran.Sözler yerini sessizliğe bırakmaya başlar ve siyah, tek nokta konur cümlelerin sonuna.
Zamanla cümlelerimizin sonuna konan o tek ve siyah nokta büyüyerek bir kara deliğe dönüşmeye başlar.
Güven ve sevginin içten içe çürümeye
başladığı yerdir ve gitmek zamanının ertelenmiş halidir susmak.

Susarız.

Kabul edilmiş bir hata yada suçtur susuşumuz ve söylenecek her söz kaybetme riskidir.
Korku eşlik eder suskunluğumuza.

Susarız.

Bir gidişi kabullenmektir susmak, yerinde ve zamanında olduğunun ayırdımında olduğumuz bir gidişin.

Susarız.

Hayata karşı bir susuştur bu kez yaşanan.Bizi can evimizden vuran bir kayıp, yaşanan büyük bir acı, ölesiye bir çaresizliktir yaşadığımız.
Söylenecek hiçbir sözümüzün adrese teslim olmayacağından emin olduğumuz, bütün sözcüklerin anlamını yitirdiği bir yerdeyizdir.
Hayatın bize bir şey katamadığı ve bizim de hayata bir şey katmak için anlamımızı kaybettiğimiz bir yer.Belki de boş gözlerle, algılamadan bir seyirdir hayat o noktada ve belki de amacı ve beklentisi olmayan, bir mesaj kaygısı taşımayan ve hedefi olmayan tek susuştur yaşadığımız.

Susmak; eylemsiz ve durağan bir edim gibi görünse de her susku bir şey anlatır yine de ve her suskunun bir nedeni vardır ve her susku içinde pek çok sesi hapseden sessiz bir eylemdir.

Öğret Ona

ÖĞRET ONA

      Zaman alacak biliyorum, fakat eğer öğretebilirsen ona,
      Kazanılan bir liranın,
      bulunan beş liradan daha değerli olduğunu öğret.

      Kaybetmeyi öğrenmesini öğret ona ve
      hem de kazanmaktan neşe duymayı.

      Kıskançlıktan uzaklara yönelt onu. Eğer yapabilirsen,
      Sessiz kahkahaların gizemini öğret ona.

      Bırak erken öğrensin, zorbaların görünüşte galip olduklarını...

      Eğer yapabilirsen, ona kitapların muzicelerini öğret.

      Fakat ona sessiz zamanlar da tanı.
      Gökyüzündeki kuşların, güneşin altındaki arıların,
      ve yemyeşil yamaçtaki çiçeklerin
      ebedi gizemini düşünebileceği.

      Okulda hata yapmanın, hile yapmaktan çok daha
      onurlu olduğunu öğret ona.

      Ona kendi fikirlerine inanmasını öğret.
      Herkes ona yanlış olduğunu söylediğin de dahi.

      Tüm insanları dinlemesini öğret ona,
      Fakat tüm söylediklerini gerçeğin eleğinden geçirmesini,
      ve sadece iyi olanları almasını da öğret.

      Eğer yapabilirsen, üzüldüğün de bile
      nasıl gülümseyeceğini öğret ona.

      Gözyaşlarında hiçbir utanç olmadığını öğret.

      Ona kuvvetini ve beynini en yüksek fiyatı verene satmasını,
      Fakat hiçbir zaman kalbi ve ruhuna
      fiyat etiketi koymamasını öğret.

      Uğultulu bir insan kalabalığına kulaklarını tıkamasını öğret ona.

      Ve eğer kendisinin haklı olduğuna inanıyorsa,
      dimdik dikilip savaşmasını öğret.

Toltek bilgeliğinden ilhamlar

Var olan her şey bir üst amaca hizmet edecektir.
Ne de olsa var olmasının bir zemini olmuştur.
Ve bu zemin hakkını alacaktır.
Çünkü birbirlerinin var oluşunu desteklemişlerdir, kendi çıkarları için.

----------------------------

Bu neden, varoluşta, tezahür etmenin bir gereği olarak oluşur.
Ve her varlık bu nedeni hiçbir şey yapmadan, andan ana geçerek ve sonunda tükenerek gerçekleştirir.
İlginç olan, hayatiyeti devam ettiği sürece varlık, var olmak için gerekli olan tüm nedensel zemini üretebildiği zannıyla yaşar.
Mevcut gerçekliğin varlığı kendinde tutuşu mükemmeldir.

--------------------------------------

Varlık özü itibarıyla, gerçekliğin bu hapsedici etki alanından çıkabilir.
Bunun için gerekli motivasyonu veren ve yolları gösteren bir güç vardır.
Ama bunu çok az varlık talep eder.
Çünkü mevcut bağlamın emredici etkisi, özgürlük arayışının emredici kuvvetinin altına kolay kolay düşmez.

----------------------------------------------------

Bu yüzden özgürlük arayışı çok nadirdir.
Arayan, aslında özgürlüğün ne olduğunu bilmeden aradığı için, "ne olmadığı" üzerine derinlemesine bir çalışma da çok fazla bağımsız enerji gerektirdiğinden, ve bu enerjiyi temin için ortada hiçbir sebep yokken, özgürlük arayışı bir fantezi gibi görünür.

--------------------------------------------------

Varlık özgürlük fikriyle karşılaştığında, mevcut bağlanışın defolarıyla da karşılaşır.
Ve mevcut gerçekliğin emredici kuvvetinin kaldırılabileceğine dair bir bilgiye ulaşır.

---------------------------------------------------

Bu nokta, bağımsız enerjisini toparlayamayan bir varlık için dayanılmaz bir sorun yaratır.
Özgürlüğün var olduğu ve çaba gerektirdiği ortaya çıkmıştır.
Ama bu amacı gerçekleştirmek için gerekli bağımsız enerji yoktur.
Diğer taraftan, varlık mevcut gerçekliğin sınırları olduğunun bir kez bilincine varınca,
Bir daha onu sınırsızmış gibi yaşayamaz, ne kadar bunu istese de!

----------------------------------------------------

Evrensel bilincin içindeki tüm duyguyu eşitleyen bir varlık için, özgürlük fikri de esaretle eşitlenmiştir. Ve özgürlük bir fikir değil, bir itki olarak yol gösterir artık.
Özgürlük itkisi, kendini önemsemenin bir parçası değildir artık.
Ve bu durumda varlığa, gizem, tin, öz niyet, ruh yol göstermeye başlar.
Ve özgürlüğünü arayan bir savaşçı yüreği olan bir yol bulmuş olur.

----------------------------------------------------

Sabırla izini sürer savaşçı yürek taşıyan yolun..
Usareler halinde biriktirir, bağımsız enerjiyi..

Özgürlüğün farkındalığıdır gelişen..

-----------------------------------------------------
Özgür olmanın niyeti, gözlerinde parlamaya başlar.
Özgür olmak, ona niyet etmektir.

------------------------------------------------

Niyetin gücü, bağlanış kuvvetini rahatlıkla aşar,
Ve içimizdeki sonsuzluğun parçasını onunla, sonsuzlukla buluşturur.

Yaşamın gizem dolu sinesinde bir gizem olmak, salt bununla yaşamak...

Yaşanılası tek yoldur..

İŞ HAYATINDA NASIL ZİRVEYE ÇIKILIR

A B C Ç D E F G Ğ H   I    İ    J    K  L M N O   Ö   P   R    S     Ş   T   U   Ü   V   Y   Z
1    2   3 4   5   6   7   8   9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22   23 24 25 26 27 28 29

Veİşte Sihirli Formül

Ç    A      L        I        Ş       M    A       K 4+1+15+11+23+16+1+14 = %75D     E     N      E     Y        İ        M 2+6+17+6+28+12+16 = %87Y       A      L      A      K     A      L        I        K 28+1+15+1+14+1+15+11+14 = %100

Söylemesi Zor Ama

Şu tarlaya bir şinik kekeremekere ekilmiş.Bu tarlaya da bir şinik kekeremekere ekilmiş. Şu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye boz ala boz başlı bir pis porsuk dadanmış.Bu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye de boz ala boz başlı bir pis porsuk dadanmış. Şu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye dadanan boz ala boz başlı pis porsuk,bu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye dadanan boz ala boz başlı pis porsuğa,sen ne zamanden beri bu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye dadanan boz ala boz başlı pis porsuksun diye sormuş.Bu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye dadanan boz ala boz başlı pis porsuk,şu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye dadanan boz ala boz başlı pis porsuğa, sen ne zamandan beri şu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye dadanan boz ala boz başlı pis porsuksan, ben de o zamandan beri bu tarlaya ekilen bir şinik kekeremekereye dadanan boz ala boz başlı pis porsuğum demiş.